14 Lutego 2017 8:18

Co może być receptą na pochmurny dzień, stres czy nudę? Z pew­no­ścią humo­re­ski i roz­pra­szanki w wyko­na­niu Dariu­sza Gan­cew­skiego. “Bisz­kopty” to debiut wydaw­ni­czy, jed­nak pisa­nie tek­stów to przy­goda, która zaczęła się ponad trzy­dzie­ści lat temu. Na pomysł wyda­nia ilu­stro­wa­nych wier­szy­ków dla doro­słych wpa­dły córki Pana Dariu­sza. Oka­zało się to strza­łem w dzie­siątkę. Jak sam autor mówi w tomiku znaj­dują się mię­dzy innymi wier­szyki tema­tycz­nie zapo­ży­czone z prze­róż­nych żar­tów i aneg­dot. Są to więc “suchary w wier­szu umaczane”.Poza tym tek­sty autora wyko­rzy­sty­wane są przez Scenę Doro­słych Adama Gaw­roń­skiego oraz przez Stu­dio Pio­senki Andrzeja Zie­liń­skiego. Pod­czas spo­tka­nia nie tylko usły­sze­li­śmy mnó­stwo humo­re­sek autora ale wysłu­cha­li­śmy także bal­lad, któ­rym akom­pa­nio­wał też brat pana Dariusza.

Dla wszyst­kich naszych czy­tel­ni­ków z oka­zji Walentynek:

Miłość jest to rze­czow­nik, część mowy odmienna,                                                                                                                                           Kapry­śny jest jakoby kobieta brze­mienna.                                                                                                                                           Naj­więk­sze apo­geum wariac­twa jest tego,                                                                                                                                                     Gdy dzień feralny przyj­dzie w lutym, czter­na­stego.                                                                                                                             Ran­kiem, gdy pan do kio­sku worek kar­tek wnie­sie,                                                                                                                                     Ktoś: “Są dla tej jedy­nej? To popro­szę dzie­sięć”.                                                                                                                                       Znów inny: “Dla naj­droż­szej kartkę dostać mogę?”                                                                                                                                           I oddaje za chwilę, bo w kio­sku za dro­gie,                                                                                                                                                      A w skle­pie u Chiń­czyka on tań­sze dosta­nie.                                                                                                                                           Nawet przed­szko­lak mały — jadł w domu śnia­da­nie                                                                                                                                          I mówi: “Tato, muszę kupić cze­ko­ladki”                                                                                                                                                        “A na co?” — ojciec pyta. “Dla mojej Agatki”                                                                                                                                           “Synku, prze­cież z Mar­tynką ty cho­dzi­łeś wczo­raj?”                                                                                                                                   “Tak tato, ale widzisz — Mar­tynka jest chora…”

DSCF7895DSCF7898DSCF7907DSCF7905DSCF7900DSCF7893DSCF7912